In de moderne samenleving, waarin individualisme en zelfverwezenlijking centraal staan, zien we een groeiende trend van jongeren die zich intensief richten op het lichaam. Dit fenomeen, treffend beschreven in een reportage van Doortje Smithuijsen in de Volkskrant, onthult een diepere zoektocht dan enkel esthetiek. De motivatie achter deze obsessie met fitness en spieropbouw blijkt geworteld in een fundamentele behoefte aan controle in een wereld vol onzekerheden.
Puberlevens zijn inherent onvoorspelbaar, gevuld met verliefdheden, tegenslagen en een lichaam dat zich in rap tempo ontwikkelt. In deze context biedt het streven naar een fysiek perfect lichaam een illusie van controle. Jurius, 16 jaar, deelt zijn ervaring: "Tijdens de pandemie bleef ik zitten in 2 havo. Ik wist meteen: dit wil ik nooit meer meemaken. In die periode begon ik met krachttraining." De inspiratie van figuren als Arnold Schwarzenegger, die laten zien hoe een lichaam opgebouwd kan worden door hard werken, motiveert velen om de eerste stappen te zetten. Het aanschaffen van sportapparatuur, zoals een pull-upbar, symboliseert de wens om grip te krijgen op het eigen bestaan.
Echter, deze zoektocht naar controle via fysieke perfectie lijkt een eindeloze competitie. Jurius merkt op: "Eigenlijk vind ik het irritant dat [Andrew Tate] nu zo veel mensen aanspreekt: dan gaan steeds meer mensen sporten. Als iedereen straks zo breed wordt, blijf je aan de gang." Dit illustreert hoe de lat steeds hoger wordt gelegd, wat leidt tot groeiende onzekerheid in plaats van zelfvertrouwen. Noah, 17 jaar, beaamt dit: "Hoe meer je sport, hoe minder groot je jezelf vindt. Veel mensen om mij heen hebben last van ‘body dysmorphia’ - ikzelf ook." De perceptie van eigen progressie neemt af, ondanks intensievere training, waardoor men zichzelf nooit zo groot ziet als de buitenwereld dat doet.
De reportage van Smithuijsen wordt gezien als een metafoor voor de tijdgeest. Er is een belofte van autonomie en de vrijheid om te creëren wie je wilt zijn. Toch blijkt het individu, in zijn streven naar zelfverwezenlijking, vatbaar voor externe invloeden. Influencers, goeroes en commerciële partijen spelen handig in op het verlangen om iemand te zijn, door de eigen kwetsbaarheid uit te buiten. In een individualistische maatschappij, waar men geacht wordt op eigen kracht te staan, ontstaat een behoefte aan een beschermende laag, een 'harnas', om onkwetsbaarheid te creëren. Dit kan zowel fysieke spiermassa als een versterkte identiteit omvatten.
De term 'lichamen' die door progressieve denkers wordt gebruikt om mensen aan te duiden die genegeerd of gekleineerd worden door de samenleving, sluit hierbij aan. Identiteitspolitiek, in deze context, is onlosmakelijk verbonden met het idee dat het individu zichzelf moet creëren en tegelijkertijd voor zichzelf moet opkomen. Dit leidt tot een constante strijd om zelfbehoud en zelfbescherming, vergelijkbaar met een slak die op zoek is naar een huisje. Het geharnaste zelf, zoals geschetst in het artikel over fitness, blijkt echter altijd een onzeker en kwetsbaar zelf te zijn, omdat de buitenwereld onbeheersbaar blijft.
De assertiviteit die sommigen tonen, kan voortkomen uit een dieperliggende angst en onzekerheid. Het streven naar autonomie en onkwetsbaarheid, zowel fysiek als identitair, is doordrenkt van deze gevoelens. De maatschappij lijkt echter gericht op het ontkennen van deze fundamentele onzekerheid, waarbij kwetsbaarheid als zwakte wordt gezien. Commerciële partijen profiteren hiervan door te beloven dat men de buitenwereld kan beheersen, wat leidt tot een constante cyclus van meer willen bereiken, zonder ooit tevreden te zijn.
In plaats van ruimte te maken voor kwetsbaarheid en wederzijdse afhankelijkheid, wordt de druk opgevoerd, wat resulteert in polarisatie, frustratie en een algemene 'verharding' van de samenleving. Er is een gebrek aan erkenning dat autonomie niet betekent dat men alleen staat; echte zelfontplooiing vereist verbinding en acceptatie van onzekerheid. De behoefte aan anderen die niet profiteren van kwetsbaarheid, maar juist de waarde ervan erkennen, is cruciaal voor een volwaardig zelf.
Jongeren en psychologen
Het overlijden van PSV-perschef Thijs Slegers onderstreepte de impact van gemeenschap en steun in moeilijke tijden. Zijn strijd tegen leukemie en zijn campagne voor stamceldonoren oogstten brede waardering. Mede dankzij een tv-uitzending via ESPN werden duizenden nieuwe stamceldonoren geworven, wat de kracht van collectieve actie aantoont.
De wereld van sportjournalistiek is ook niet zonder uitdagingen en verliezen. Bekende gezichten zoals fotograaf Sietse de Boer, politiek verslaggever Jos Heymans, en doelman Jan van Beveren zijn heengegaan, wat de kwetsbaarheid van het leven benadrukt. Tegelijkertijd blijft de sportjournalistiek evolueren, met nieuwe initiatieven zoals de Belgische radiorechten voor Formule 1-commentaar en de opkomst van online platforms.
De mediawereld rondom sport blijft in beweging. Bladen zoals Sport/Voetbalmagazine en Sport/Footmagazine zijn na 43 jaar opgeheven, terwijl andere, zoals het AD, hun aanwezigheid versterken met verslaggeving, columns, podcasts en video's. Journalisten als Sjoerd Mossou worden erkend voor hun bijdragen, en prijzen zoals de Zilveren Camera en de NSP Sportfoto van het Jaar belonen uitzonderlijke prestaties.
Onderzoek naar grensoverschrijdend gedrag bij NOS Sport en de arbeidsomstandigheden voor journalisten, fotografen en cameramensen bij voetbalwedstrijden tonen de noodzaak aan van veilige en respectvolle werkomgevingen. De KNVB, ESPN en NSP werken samen aan aanbevelingen om deze situaties te verbeteren.
De journalistieke blik op sport is veelzijdig. Van de diepgaande analyses van Matthijs van Dam over werkomstandigheden in Qatar tot de verhalen over clubliefde in boeken als 'Onderweg naar Feyenoord' en 'Krommedijk Kronieken', de sportwereld biedt een rijkdom aan verhalen. Zelfs uitdrukkingen van voormalig sportverslaggever Peter Knegjens vinden hun weg naar het woordenboek Van Dale, wat de culturele impact van sport benadrukt.
De organisatie van grote sportevenementen zoals de Olympische Spelen in Parijs 2024 en de European Games in Krakau brengt ook uitdagingen met zich mee, met name op het gebied van media-accreditatie. De vraag naar plaatsen overstijgt vaak het aanbod, wat de populariteit en de concurrentie binnen de sportjournalistiek weerspiegelt.
De sportwereld zelf blijft inspireren en verbinden. De successen van atleten als Femke Bol en Jutta Leerdam, de passie voor wielrennen die leidt tot nieuwe boeken en projecten, en de onverwachte momenten van schoonheid, zoals een achtjarig jongetje dat achteloos een bal weglegt, tonen de blijvende aantrekkingskracht van sport.
Uiteindelijk gaat het niet alleen om de fysieke prestatie of de uiterlijke perfectie. De paradox van de sportschool weerspiegelt een diepere menselijke zoektocht naar controle, acceptatie en verbinding in een complexe wereld. Het erkennen van onze kwetsbaarheid en het omarmen van wederzijdse afhankelijkheid is wellicht de ware weg naar zelfverwezenlijking.
tags: #volkskrant #paradox #sportscholen