Ieder jaar wordt Joe Weiders Fitness & Performance weekend georganiseerd. Dit evenement is door de jaren heen gegroeid tot een gala van diverse vecht- en krachtsporten. Het hoofdevenement is echter hetgeen waarmee het Olympia Weekend ooit begon: Een bodybuildwedstrijd. De Mr. Olympia is de ultieme prijs in de wereld van professioneel bodybuilding. Het winnen van de Mr. Olympia is voor een (professioneel) bodybuilder het hoogst haalbare. Wereldwijd is dit de wedstrijd die door de meeste mensen wordt bekeken. Velen die geïnteresseerd zijn in bodybuilding, maar de wedstrijden niet actief volgen, kunnen je vaak wel vertellen wie de huidige Mr. Olympia is. Het winnen van de Mr. Olympia verzekert je als bodybuilder niet alleen van eeuwige faam, maar geeft je ook de publiciteit waarmee je die dikke sponsordeals kan binnenhalen waardoor je financieel set for life bent.
Hoewel de Mr. Olympia pas in september wordt gehouden, is de inzet van veel professionele top bodybuilders gedurende het jaar gericht op kwalificatie voor deelname. Dit stuk beschrijft de achtergrond en de geschiedenis van het ontstaan van de Mr. Olympia, gaat in op de mannen die deze gewonnen hebben en legt de nadruk op de evolutie van het lichaam en de idealen binnen de sport.
De Oorsprong van de Mr. Olympia
De eerste Mr. Olympia werd gehouden in 1965. Er waren tot dat moment drie bonden waarvoor een bodybuilder kon uitkomen. Elk had zijn eigen, hoogste titel(s): Mr. Universe, Mr. World en Mr. America. Deze titels had Larry Scott allemaal al eens gewonnen. Scott was een grote naam die veel publiciteit opleverde voor bodybuilding. Hij paste helemaal in de body&beach cultuur die net was ontstaan. Hij stond echter op het punt zijn dumbells aan de wilgen te hangen. Sterker nog, alle drie de bonden hadden de regel dat het niet was toegestaan opnieuw één van deze wedstrijden te winnen nadat deze reeds eerder gewonnen was. Dit werd op twee manieren uitgelegd: Gezichtsbehoud voor de huidige kampioen die zijn titel dus niet aan een ander kon verliezen enerzijds en de garantie dat er nieuwe namen een kans krijgen anderzijds.
Joe Weider, samen met broer Ben de oprichters van de International Federation of Bodybuilding (IFBB) en legendes in de bodybuildsport vanwege hun inzet ter promotie van deze, zag in dat afscheid van Larry Scott een groot verlies zou zijn. Bovendien erkende hij dat als de sport kans van slagen wilde hebben, de sporters net als andere beroepssporters in hun onderhoud zouden moeten kunnen voorzien door de sport.
Tijdens een etentje in een restaurant in 1964 bespreekt Joe Weider zijn plannen met Larry Scott. Larry zag het helemaal zitten. Dit gaf hem de kans zich te meten met andere grote namen als Reg Park en Bill Pearl. Toen Larry vroeg hoe de nieuwe wedstrijd zou gaan heten, keek Joe naar zijn flesje bier van het merk Olympia en zei: “We’ll call it Mr. Olympia”. In de uitgave van april 1965 van Muscle Builder, een uitgave van de Weiders, kondigde Joe het besluit aan vanaf dat jaar een nieuwe wedstrijd te organiseren. De eerste zou gehouden worden op 18 september in de Brooklyn Academy of Music in New York. Op deze datum werd tevens gestreden om de andere titels van de IFBB, Mr. Universe en Mr. America. De winnaars van deze wedstrijden konden zich dan daarna direct meten met de oud kampioenen in de nieuwe wedstrijd. In de aankondiging blijkt dat Joe toch nog niet helemaal zeker was van de naam gezien hij mensen uitnodigt na te denken over de naam en geeft aan dat er gedacht wordt over de naam Mr. Olympic. In juni dat jaar wordt het evenement echter toch gepromoot als Mr. Olympia.
De Eerste Kampioenen en Rivaliteiten
Larry Scott, de eerste Mr. Olympia, won de titel in 1965 en 1966. Heel verrassend was dit niet en het zette mogelijk de toon voor een beschuldiging die ieder jaar wordt gehoord bij iedere bodybuildwedstrijd. De Weiders begrepen heel goed dat bodybuilding posterboy’s nodig had. Ze snapten dat iedere sport een ambassadeur nodig heeft. Terwijl Ben en Joe Weider dit achter de schermen waren en hun leven wijdden aan de ontwikkeling van de sport hadden ze gezichten nodig die een ieder aansprak. Bodybuilding is een jurysport. Als je van een voetbalwedstrijd een winnaar zou moeten aanwijzen op basis van “wie er mooier voetbal heeft laten zien” dan is het in theorie makkelijk voor een jury om de winst toe te wijzen aan degene die ze graag zien winnen. Bovendien zal er ongeacht de uitslag altijd over gediscussieerd worden of deze terecht was. Hoe dan ook Larry Scott gaat de geschiedenis in als de eerste Mr. Olympia.
Met het afscheid van Larry Scott kwamen de kansen voor de nieuwe garde. De in 1961 uit Cuba gevluchte oud-powerlifter Sergio Oliva bracht bodybuilding tot een nieuw niveau. Eerder kwam Sergio uit voor de AAU, maar lukte het hem niet de hoogste titel van Mr. World te winnen. Hij maakte in ’66 de overstap naar de IFBB en won hetzelfde jaar de Mr. America en het jaar later de Mr. Universe. Zijn niveau lag zo hoog dat hij (slechts vier jaar na zijn eerste wedstrijd als bodybuilder) niet alleen de titel Mr. Olympia won in 1967, 1968 en 1969.
In 1969 kreeg Sergio het een stuk zwaarder toen de “Oostenrijkse eik” Arnold Schwarzenegger ten tonele verscheen. Schwarzenegger had in ’67 de Mr. Universe gewonnen en was in ’68 verhuist van Londen naar de V.S. In 1969 stond hij als laatste overgebleven naast Oliva op het podium en eindigde hij als tweede terwijl Oliva zijn derde Mr. Olympia won.
In 1970 versloeg Arnold Sergio. Hij gaf aan nooit meer te zullen verliezen tot dat hij zich terugtrok uit het bodybuilden. Hij zou gelijk krijgen. 1969 was de laatste keer dat Schwarzenegger zou verliezen op het podium. Dat wil niet zeggen dat dit gemakkelijk bleek. De Olympia werd dat jaar gehouden in Essen, Duitsland. Sergio kwam beter terug dan ooit. Arnold won, maar die uitslag was verdeeld en zeer omstreden. Van de zeven juryleden kozen er vier voor Schwarzenegger. Dat men zich afvroeg of er andere belangen meespeelden is niet vreemd. In 1973 won Arnold voor de vierde keer. Zijn beste tegenstanders op dat moment waren mannen als zijn goede vriend Franco Columbu en Serge Nubret waar hij vrij makkelijk van won. Zijn vijfde titel won Arnold in 1974 toen hij voor het eerst tegenover zijn (letterlijk) grootste tegenstander ooit kwam te staan, Lou Ferrigno. Ferrigno, die later de rol kreeg van “The Incredible Hulk” terwijl Arnold hiervoor “te klein” werd bevonden, was 1.96 en woog rond de 130 kilo.
De Opkomst van Nieuwe Klassen en de Klassieke Stijl
Franco Columbu kwam in 1974 uit in de nieuwe klasse: Tot 200 pond, zeg maar de “lichtgewichten”. Vanaf dat moment waren er prijzen te vergeven voor de winnaar in de open klasse (zwaargewichten), de lichtere klasse (toen nog 200pond later, 202 en 212) en een overall prijs voor degene die zich hiermee Mr. Olympia kon noemen. Columbu won deze klasse gevolgd door Frank Zane, maar verloor de overall titel dus aan Schwarzenegger die daarmee maar liefst $1.000,- won. Dat is wel even anders dan de $250.000,- die Phil Heath won voor zijn overwinning op de Mr. Olympia.
De meest bekende strijd om de Mr. Olympia is die van 1975. In de wereldwijd bekende bodybuild-documentaire “Pumping Iron” worden de deelnemers van de Mr. Olympia, te houden in Pretoria Zuid-Afrika, gevolgd tijdens hun voorbereiding en de strijd zelf. Vooral de strijd tussen Arnold en Lou Ferrigno wordt lekker aangedikt. Arnold wint zijn zesde titel, terwijl Lou Ferrigno en Serge Nubret hun resultaten van het jaar eerder omdraaiden. Dat jaar kondigde Arnold zijn afscheid aan van de sport.
In ’76 lag de weg open bij afwezigheid van Schwarzenegger als tegenstander (die overigens wel als promoter aanwezig en betrokken was). Het was het eerste jaar dat de overall-titel niet gewonnen werd door een zwaargewicht, maar iemand uit de 200-klasse. Na vijf jaar won Franco Columbu eindelijk zijn eerste overall-titel, nauw op de hiel gevolgd door Frank Zane. Het jaar daarop nam Frank Zane het stokje over waarmee opnieuw bevestigd werd dat de “kleinere” mannen het niet hoeven af te leggen tegen de zwaargewichten (Ken Waller won de open klasse). Frank zou het stokje drie jaar lang vasthouden.
In 1980 was Arnold aan het trainen voor de opnames van de film “Conan the Barbarian” waarmee hij zijn eerste stappen als acteur nam. Omdat zijn fysiek weer verbeterde tijdens de voorbereiding vroegen sommigen zich af of hij zich aan het voorbereiden was op de Olympia. Hierdoor dacht hij “Waarom niet?” en besloot mee te doen aan de Mr. Olympia die dat jaar werd gehouden in Australië. Met slechts acht weken te gaan, richtte hij zijn inspanningen op deelname aan de Olympia terwijl iedereen dacht dat hij alleen voor de film trainde. Zelfs toen hij aan boord ging van het vliegtuig naar Australië dacht men dat hij mee ging om verslag te doen voor TV. Ook toen hij verscheen op de bijeenkomst voor deelnemers werd er nog aangenomen dat hij daar was als promotor of official. Het werd pas duidelijk dat hij mee zou doen toen zijn naam werd opgeroepen om zijn deelnemersnummer te kiezen. Persoonlijk, als ik de beelden terugkijk, vond ik hem niet de beste op het podium die dag. Zelfs toen echter had hij al de uitstraling van een superster en was het alsof hij zijn titel verdedigde. De echte titelverdediger, Frank Zane, was net hersteld van een levensbedreigende blessure en was massa kwijt ten opzichte van eerdere jaren. Voor Arnold gold echter ook dat hij niet in zijn beste vorm kwam want hij was naast massa ook minder gedefinieerd. Anderen zoals Mike Mentzer en Chris Dickerson kwamen wel in hun beste vorm en waren dan ook zacht gezegd not amused toen Arnold de prijs won. Dickerson die tweede werd schreeuwde dat hij het niet kon geloven terwijl hij boos van het podium afsprong. Frank Zane die derde werd, zou zij trofee backstage tegen de muur kapot gesmeten hebben terwijl Mentzer die vijfde werd, sprak van politieke spelletjes en samenzweringen. Ook het publiek was niet gecharmeerd van de uitslag hoezeer ze ook daarvóór het feit waardeerden dat ze Arnold nog eens in actie konden zien. Er was dan ook veel boe-geroep te horen bij het horen van de uitslag. Onder andere Zane en Mentzer besloten de Mr. Olympia niet meer te doen. Arnold zelf erkende dat het de moeilijkste strijd was die hij tot dan toe gevoerd had op het podium in een speech na ontvangst van de trofee. Hierop nam Franco Columbu nog even het woord.
Bij Franco Columbu is het na de comeback van Arnold gaan kriebelen en hij besloot zich in te schrijven voor de Olympia van ’81. Zijn kansen werden daarbij vergroot door afwezigheid van de mannen die besloten het evenement te boycotten. Ook nu was men het niet onverdeeld eens met de winst van een oud kampioen die een comeback maakte. Franco had al vijf jaar niet meer op het podium gestaan.
De Mr. Olympia van 1982 werd gehouden in Londen. Franco deed niet meer mee en de 43-jarige Chris Dickerson greep zijn kans en werd eindelijk eerste na twee keer als tweede geëindigd te zijn. Hij werd daarmee de oudste man die de Mr. Olympia had gewonnen. Chris was niet bepaald je stereotype bodybuilder, voor zover zoiets al bestaat. Mahala (zijn echte voornaam) was één van een drieling en was naast bodybuilder en atleet ook een bekende operazanger. Naast Dexter Jackson is hij de enige die zowel de Mr. Olympia als de Masters heeft gewonnen (40+). Iets anders dat hij deelt met Dexter Jackson (en Samir Bannout, zie onder) is dat hij één van de weinigen is die de Mr. Olympia “slechts” één keer won. Hij was ook de eerste zwarte Amerikaan die Mr. Olympia won.
1983: De leeuw van Libanon wint. In 1983 in Munchen was het de Samir Bannout “de leeuw van Libanon” die zijn eerste en enige Mr.Olympia titel pakte.
Bodybuilding en de Filmindustrie
Als we denken aan bodybuilding in de filmindustrie dan denken de meesten automatisch aan Arnold Schwarzenegger. Mensen van mijn generatie en ouder zullen ook aan Lou Ferrigno denken in zijn rol van de “Hulk”. Weinigen zullen echter weten dat Sean Connery voordat hij in de rol van James Bond kroop, derde werd bij de Mr. Universe.
Hollywood heeft nu eenmaal altijd “action hero’s” nodig en hoewel Arnold speelde in de film “The Last Action Hero”, zal hij zeker niet de laatste bodybuilder zijn die in een dergelijk rol klimt. Dwayne Johnson, “The Rock”, is niet de eerste krachtatleet die de rol van Hercules speelt. De Amerikaan Steve Reeves speelde deze rol al in 1957 in Pietro Francisci’s “Hercules”. Deze Italiaanse productie werd een kaskraker en twee jaar later kwam dan ook het vervolg “Hercules Unchained”. Steve was ook gecast voor de rol van Samson in “Samson and Delilah” (1949), maar zag daar vanaf omdat hij 15 kilo moest afvallen (met het argument dat de camera kilo’s toevoegt). Steve zag af van de rol omdat het afvallen in de weg zou staan van zijn carrière als bodybuilder.
1947 Mr. America, 1948 Mr. World, 1950 Mr. Universe (amateur). Het was Steve’s laatste wedstrijd. Er viel toen amper wat te verdienen in bodybuilding en op 24-jarige leeftijd besloot Steve te stoppen met bodybuilding en zich volledig te richten op acteren.
Onderdeel van de prijs was een bronzen beeldje van Eugene Sandow, de officieuze grondlegger van het moderne bodybuilden. Het was voor het eerst dat de “Sandow” aan een winnaar werd overhandigd. Tegenwoordig wordt deze overhandigd aan de winnaar van de Mr. Olympia en is het de meest begeerde trofee in bodybuilding.
De Britse Reg Park raakte in aanraking met krachttraining als 16-jarige. Toen hij in 1948 uit dienst kwam, zag hij zijn eerste bodybuildwedstrijd, de Mr. Universe. De Mr. Universe van 1948 staat niet in het hierboven genoemde rijtje van overwinningen van Steve Reeves omdat Steve tweede werd na de controversiële winst van (nog zo’n grootheid uit de sport) John Grimek. Het zien van deze wedstrijd inspireerde Reg om zelf deel te nemen aan wedstrijden. Na slechts één jaar voorbereiding (hoewel, hij trainde daarvoor dus al) deed hij mee aan de Mr. Universe van 1949 en won deze. Dankzij een gift van zijn ouders kon hij een half jaar in de V.S. gaan trainen waar hij Joe Weider ontmoette. Bij de in 1950 door Steve Reeves gewonnen Mr. Universe voor amateurs, werd Reg Park tweede. Het jaar daarop (Steve had dus al afscheid genomen) won Reg de Mr. Universe voor amateurs. Hij had inmiddels een jaar langer getraind en dit bleek voldoende om de tot dan toe Amerikaanse hegemonie in bodybuilding te doorbreken. In 1958 en 1965 won hij de Mr. Universe.
Van alle namen tot nu toe, heeft Sean Connery het minst bereikt in bodybuilding, maar des te meer als acteur. Sean begon op zijn 18e met bodybuilding. De bronnen over zijn prestaties verschillen. Sommigen stellen dat hij 3e werd bij de Mr. Universe van 1950, de meeste bronnen echter stellen dat hij meedeed in 1953 en dan wel 3e werd in de junior klasse of meedeed in de “Tall-klasse” waarin hij zich niet plaatste (Bill Pearl won die klasse).
Niet alleen Hollywood of de Italiaanse filmindustrie doet een beroep op gespierde mannen. Salman Khan, een zeer bekend Bollywood acteur, heeft ook aan bodybuildwedstrijden meegedaan. Naar Europese en Amerikaanse standaard kan dit niet bepaald indrukwekkend genoemd worden, maar alles is relatief. De gemiddelde Amerikaan is 20 kilo zwaarder dan de gemiddelde Indiër, voor Europeanen scheelt het 10 kilo. En daarmee komen we op een belangrijk punt. Hollywood en Bollywood zijn een afspiegeling van ideaalbeelden in de maatschappij, maar leggen deze ook zelf op. Mocht je naar de foto met Sean Connery kijken en denken: “Daar had ik ook nog wel tussen kunnen staan”, dan is dat deels te danken aan deze mannen die ervoor hebben gezorgd dat een goed fysiek als ideaalbeeld werd gezien. Hun uiterlijk op de Mr. Universe toen zou weinig indruk maken op een bodybuildwedstrijd van een lokaal sportschooltje nu. Omdat zij echter de wereld hun fysiek toonden, wilde mannen wereldwijd er ook zo uitzien. Daarmee komen er ieder jaar meer mensen met een goed fysiek en stijgt de standaard enorm.
Steve Reeves wordt gezien als één van de laatste natural bodybuilders die een grote wedstrijd won omdat hierna het tijdperk van de anabolen aanbrak. Reg Park en de mannen die volgden zoals Schwarzenegger werden alsmaar groter. Arnold werd wereldberoemd met o.a. zijn rollen in The Terminator na zijn introductie in “Pumping Iron”. We zagen Lou Ferrigno in groene verf om een onnatuurlijk groot en gespierd wezen uit te beelden. Na de tachtiger en negentiger jaren met o.a. Schwarzenegger, Dolph Lundgren en Stallone zagen we de komst van de metroman. Niet dat de action hero van de film opeens een roze sjaaltje om zijn nek ging dragen of om de vijf minuten over zijn emoties ging praten nadat hij iemand had doodgeschoten, maar wel dat de spiermassa van een Schwarzenegger, Reg Park en Steve Reeves minder wenselijk werd. In plaats van erg groot en gespierd moesten mannen vooral droog zijn, waarbij de spiermassa wat minder mocht zijn.
De oude action hero lijkt zijn vervanging nog niet gevonden te hebben. Gelukkig hebben we “The Rock”, Dwayne Johnson nog. Dwayne heeft zijn strepen verdiend in (Amerikaans) worstelen, je weet wel de geënsceneerde vorm van worstelen waarbij alles om de show draait. In zijn jeugd deed hij zeer verdienstelijk aan American Football, hij kwam zelfs uit voor de University of Miami. Als Amerikaans worstelaar is vooral je uitstraling van belang en je lichaam vormt hier een belangrijk onderdeel van. Veel van de grote Amerikaanse voorbeelden van een goed fysiek komen dan ook uit deze vorm van show-worstelen, zoals ook John Cena’s fysiek bekend is door het worstelen. Krachttraining is dan ook een zeer belangrijk onderdeel van de voorbereiding waardoor sommigen van deze jongens de fysiek hebben van bodybuilders of powerlifters. Dwayne’s eerste hoofdrol was in The Scorpion King. Weinig mensen weten dat één van Arnolds eerste rollen die van Hercules was in “Hercules in New York” die uitkwam in het jaar dat hij zijn eerste Mr. Olympia won 1970. Ruim zeven jaar voor “Pumping Iron” waarmee hij meer bekendheid kreeg waardoor hij in ’82 zijn eerste grote rol in Conan speelde.
De moderne mens
De Moderne Bodybuilder en de Toekomst
Bodybuilding is een combinatie van fitness, motivatie, extreme spiergroei, lange gymsessies, nauwkeurige bodybuildingoefeningen en voeding, waaronder supplementen en eiwit shakes. Het is geen goedkope sport om personal trainers, eiwit shakes, supplementen, sportschoollidmaatschappen, wedstrijdkostuums, persoonlijke tijd en de lijst gaat maar door te volgen. Maar dit is wat er nodig is als je een professionele bodybuilder wilt worden en je lichaam een nieuwe vorm wilt geven om je fitnessdoelen te bereiken. De fitnessindustrie is snelgroeiend, gestimuleerd door deze obsessie met het opbouwen van spieren.
Bij het opbouwen van spieren gaat het vaak om zowel krachttraining als een krachttrainingsprogramma dat je trainer of coach heeft opgesteld. In deze sessies ben je gericht op het opbouwen van je ideale fysieke conditie, het verliezen van vet of het oefenen van spiergroei binnen je beste training. Bodybuilding is niet zomaar een sport, maar een essentiële verbinding tussen lichaam en geest die zo goed moet worden gesynchroniseerd dat je bijna in staat bent om je lichaam te boetseren op dezelfde manier als een beeldhouwer een stuk marmer zou boetseren. Dit vereist kennis over fysiologie, tijd om je krachttraining en spieropbouwende trainingen te doen, tijd om voeding te bestuderen en tijd om te observeren hoe het allemaal je lichaam beïnvloedt als het samenkomt als een programma. Je toewijding aan je persoonlijke fysieke vorm en fitnessdoelen zal je dwingen je geest te versterken en een echte atleet te worden. Je vastberadenheid wordt vooral gezien bij het heffen van gewichten, omdat je misschien het gevoel hebt dat je op het punt staat je bodybuilding reeks op te geven. Maar als je doorgaat en je reeksen voltooit, hoe moeilijk ze ook zijn, krijg je het voordeel van spiergeheugen, psychologisch uithoudingsvermogen en de gave om de grenzen die je hebt over wat is voor jou mogelijk te herzien. Bodybuilding leert je wat er 'voor jou' mogelijk is, hoewel genetica wel een rol speelt bij hoe groot je op natuurlijke wijze kunt worden. Weten hoe je spieren voor je lichaam opbouwt, is ook belangrijk, en dit is iets dat je tijdens het proces zult leren.
De meest bekende bodybuilders uit de geschiedenis zijn onder andere Eugen Sandow, Charles Atlas, John Grimek, Steve Reeves, Larry Scott, Arnold Schwarzenegger, Dorian Yates en Ronnie Coleman. Deze mannen hebben hun lichaam gepusht om de spiergroei te maximaliseren en de grenzen te verleggen van wat wij geloven dat mogelijk is. Ze zien resultaten die minder dan één procent van de bevolking zal ontdekken.
De in Amerika geboren Phil Heath betrad de wereld van bodybuilding in 2002 en het duurde tien jaar voordat hij zijn zegereeks behaalde. Hij won zeven jaar op rij de titel van Mr Olympia, van 2011 tot 2017. Hoewel niet zo bekend als de beroemde Arnold Schwarzenegger heeft Phil Heath nu hetzelfde record. Hij verslaat echter nog steeds niet de beste vrouwelijke bodybuilder aller tijden Iris Kyle die tien keer heeft gewonnen. Maar ongetwijfeld kan Phil zelfs het record van Iris kan verslaan als hij er zijn zinnen op zet. Met wat ze doen en hoe toegewijd ze moeten zijn, zijn ze allebei een enorme inspiratie voor mensen die zowel geïnteresseerd zijn in mannelijke bodybuilding als in vrouwelijke bodybuilding.
Mariusz Pudzianowski is een Poolse bodybuilder die beter bekend is onder de naam 'Pudzilla'. Hij werd verkozen tot The World's Strongest Man en was tussen 2002 en 2008 de sterkste man ter wereld, wat een echt record is. Mariusz Pudzianowski is ook een multitalent en lanceerde zichzelf in 2009 in vechtsporten, en is ook een bokser. Mariusz is een echt talent zonder grenzen aan wat hij kan bereiken.
Arnold Schwarzenegger is een bodybuildlegende. Velen weten waarschijnlijk echter niet dat hij begon als bodybuilder en hem misschien alleen kennen van Hollywood films zoals The Terminator. Maar Arnold is een multi talent en volgde zijn dromen van Oostenrijk naar de VS om acteur, filmmaker, zakenman, investeerder, auteur, filantroop, activist, politicus en voormalig professioneel bodybuilder en powerlifter te worden. Arnold gelooft in het maximaliseren van je potentieel en dat de enige beperking je eigen geloof is in wat je kunt doen. Arnold Schwarzenegger is wat men noemt een echte bodybuilder, maar hij is ook een echt icoon. In de jaren dat hij trainde om wedstrijden te rijden, kreeg hij de bijnaam ‘Austrian Oak’, om de simpele reden dat hij zo resistent was als een boom. Bodybuilding opende de deuren van Hollywood voor Arnold, hoewel het niet gemakkelijk was. Hij was zo groot was dat regisseurs aarzelden om hem te casten. Tot zijn eerste grote rol in The Terminator, destijds een van zijn grootste bioscoop hits, werd hij echter bijna niet gecast voor de film. Er werd hem verteld om af te vallen, anders zou de rol naar iemand anders moeten gaan. Vervolgens moest hij zijn beste trainingsroutines voor 'spiermassa opbouwen' intensief afbouwen om spiermassa te verliezen en magerder te worden. Hij zegt dat hij dat deed door meer te rennen in plaats van met gewichtheffen, zodat hij een meer atletische lichaamssamenstelling zou hebben, lichaamsgewicht zou verliezen en bepaalde spiergroepen zou minimaliseren. Gelukkig bereikte hij zijn doel en werd hij gecast als een van de sterren van de Terminator films.
De bekendste Nederlandse bodybuilders zijn Roelly Winklaar, ook wel 'the beast' genoemd, die vooral bekend staat om zijn enorme armen, en Berry de Mey, de enige Nederlandse bodybuilder die ooit in de top drie wist te eindigen van Mr. Olympia.
Luoma denkt dat de moderne jonge en ambitieuze sportfanaten minder geïnspireerd worden door een persoon, maar meer door Crossfit, MMA en zelfs door films over superhelden. 'Alle drie representeren ze iets dat de bodybuilders niet hebben: functionaliteit,' zegt hij.
tags: #oude #bekende #amerikaanse #bodybuilder