Kijkend naar de fysieken van vroeger en van nu, zien we allemaal flinke verschillen. Terwijl in de Golden Age met Frank Zane, Arnold Schwarzenegger en Mike Mentzer de nadruk lag op een esthetisch verantwoorde lichaamsbouw, is er een duidelijke verschuiving te zien naar meer massa in het moderne bodybuilding.
Maar waardoor komt dit verschil? Komt het door betere voeding, betere middelen? Hoe komt het dan dat de buiken tegenwoordig zo bol staan, en vroeger niet? Is dit alleen door het gebruik van groeihormoon (HGH)? En ligt het alleen aan de gebruikte middelen? Zou ik, met alleen het gebruik van anabolen, de juiste voeding en training, er net zo uitzien als deze 'Golden Age gods'?
De Esthetische Idealen van het Bodybuilding
De vraag naar wat een 'perfecte' fysiek definieert, is subjectief en evolueert met de tijd. In de Golden Age van bodybuilding, met iconen als Arnold Schwarzenegger en Frank Zane, lag de focus sterk op symmetrie, proporties en een esthetisch aantrekkelijke lijn. Dit wordt vaak omschreven als de "Griekse goden fysiek".
De fysieken van de jaren '70 en '80 straalden meer uit dan alleen kracht; ze ademden lenigheid en conditie. Hoewel de benen in die tijd misschien niet de monsterlijke proporties hadden van nu, waren ze wel degelijk goed ontwikkeld in verhouding tot de rest van het lichaam, wat zorgde voor een atletische uitstraling. Dit had meer te maken met smaak en de algemene esthetiek van die tijd, dan met een gebrek aan training.
Tegenwoordig is de nadruk in de open klasse van bodybuilding verschoven naar pure massa. Dit heeft geleid tot fysieken die, hoewel indrukwekkend in omvang, vaak een minder esthetisch aantrekkelijk beeld geven. De bolle buiken, een gevolg van enorme hoeveelheden voeding en groeihormonen, doen afbreuk aan het algehele figuur en de contouren van de spieren.
Er is een groot verschil tussen zeggen dat iets mooier is en zeggen dat iets perfect is. Veel mensen beschouwen de fysiek van Arnold Schwarzenegger als perfect, maar hij had destijds relatief kleine benen in vergelijking met zijn bovenlichaam. De 'perfectie' van de Golden Age moet dus gezien worden vanuit een esthetisch oogpunt, met de nadruk op verhoudingen en een slanker midsection.
De schoonheid van het lichaam zit in de verhoudingen. Een Serge Nubret wordt door velen als mooier beschouwd dan de huidige Olympia-deelnemers, juist vanwege die esthetiek. Perfectie vanuit bodybuilding-oogpunt zou niet zozeer om massa moeten draaien, maar meer om de esthetiek, waar de Golden Age vooral om draaide.
De fysieken van de Golden Age stralen meer uit dan kracht alleen, te denken aan lenigheid en conditie. Dit is natuurlijk wel heel wat anders dan de fysieken van de jaren '70/'80 bodybuilders. De fysieken waren 'perfect' vanuit een esthetisch oogpunt. Verhoudingen (midsectie buiten beschouwing gelaten) zijn hedendaags een stuk beter, maar het is ook velen malen logger geworden; de esthetiek is eruit.
Bodybuilders werden pas echt "perfect" toen ze aan hun benen net zo veel aandacht gingen geven als aan hun romp, en dat kwam pas in de jaren '80. Niet in de tijd van Arnold Schwarzenegger. Echter, die esthetiek is weer verloren gegaan vanaf de periode van Dorian Yates, waar de bierbuik en het brede midsection hun intrede deden. Een ander punt is dat het frame er niet op gemaakt is om zoveel massa kwijt te kunnen. De contouren en de scheidingen tussen de spieren die je nog bij een Mike Mentzer en zelfs nog bij een Flex Wheeler zag, zie je niet meer terug bij een betonblok als Branch Warren, Dexter Jackson of Phil Heath.
Het gaat over bodybuilding, en dat zijn het bodybuilders. Hoe is het dan mogelijk dat er over perfectie gesproken wordt bij iemand die een pak minder weegt dan de mensen van nu? Als het gaat over wat je zelf een perfecte fysiek vindt, ga ik helemaal akkoord. Bekeken vanuit welk tijdperk? Er wordt altijd door een groep geklaagd dat er te hard gelopen of te ver gesprongen wordt.
De fysiek van de 'Golden Age' bodybuilders wordt vaak geprezen om zijn esthetiek en proporties. Deze bodybuilders, zoals Arnold Schwarzenegger en Frank Zane, legden de nadruk op een gebalanceerd en atletisch ogend lichaam. Tegenwoordig is de trend verschoven naar extreme massa, wat soms ten koste gaat van de algehele esthetiek en de klassieke bodybuilding-idealen.
De verhoudingen waren in die tijd uitstekend, met een strakke buik en gedefinieerde spieren. Dit in tegenstelling tot de huidige bodybuilders, wiens buiken vaak uitgezet zijn door het gebruik van groeihormonen en insuline. Dit fenomeen, bekend als "HGH gut", is een direct gevolg van de extreme middelen die worden ingezet om maximale spiermassa te bereiken.
Hoewel de moderne bodybuilders ongetwijfeld meer massa hebben, mist hun fysiek vaak de elegantie en de flow die de bodybuilders uit de Golden Age kenmerkten. De focus op esthetiek en proporties in de Golden Age creëerde een tijdloze schoonheid die tot op de dag van vandaag bewonderd wordt.
Het is belangrijk om te onthouden dat perfectie een subjectief concept is. Wat voor de ene persoon perfect is, kan voor de ander minder aantrekkelijk zijn. In bodybuilding is dit niet anders. De evolutie van de sport heeft geleid tot verschillende esthetische idealen, waarbij de Golden Age een periode vertegenwoordigt die velen nog steeds als de gouden standaard zien.
De Donkere Kant van Moderne Bodybuilding: Gezondheid en Sterfgevallen
Helaas gaat de drang naar extreme fysieken in het moderne bodybuilding gepaard met ernstige gezondheidsrisico's. De almaar roekelozer farmacologische experimenten die atleten op zichzelf uitvoeren, hebben geleid tot een alarmerende toename van sterfgevallen.
Niet eerder zijn er in zo’n korte tijd zoveel bodybuilders overleden als in de afgelopen weken. De almaar roekelozer farmacologische experimenten die atleten op zichzelf uitvoeren hebben daar waarschijnlijk alles mee te maken. Inderdaad, bodybuilders die zoveel anabolen, schildklierhormonen en andere middelen gebruiken dat ze overlijden waren er in de vorige eeuw ook al.
Een van de best gedocumenteerde gevallen is dat van de Oostenrijkse atleet Andreas Münzer, die in 1996 op de operatietafel het leven liet toen met bloed gevulde ontstekingen, ter grootte van enkele tennisballen, in zijn lever openscheurden. Münzers dood schokte het bodybuildingmilieu. Officials, journalisten en atleten vertelden in de magazines dat het tijd was om de bakens in de sport te verzetten. Aan deze praktijken moest een einde komen, vond eigenlijk iedereen aan wie je het vroeg.
We spoelen van 1996 snel door naar de zomer van 2021. Op 31 juli overlijdt een Amerikaanse bodybuildster in haar slaap. Haar dood zou niets met welke wedstrijd dan ook te maken hebben gehad, lieten ze weten. “Onze dochter had een onbekende onderliggende ziekte.” Vloggers en bloggers in de bodybuildingniche van de sociale media bespreken haar overlijden. Het tragische verlies van de 27-jarige atlete raakt een week later op de achtergrond, als op zondagochtend 8 augustus bodybuilder John Meadows overlijdt. Meadows had, nadat hij in 2017 aan zijn laatste wedstrijd had meegedaan, zich toegelegd op het coachen van bodybuilders en zijn YouTube-kanaal. Daarop deelt Meadows tips over training en voeding, en laat hij zien dat hij nog steeds over een opvallend imposante fysiek beschikt. Ook nadat hij in 2020 wordt getroffen door een hartaanval, verschijnt hij frequent op zijn kanaal, en laat hij zien hoe je oefeningen uitvoert en vertelt hij over voeding en supplementen. Meadows overlijden maakt de tongen los in het online bodybuildingmilieu. Had die dood iets te maken met zijn middelengebruik? Die vraag is niet zo raar, want Meadows was 49. Niet piepjong meer, maar wel erg jong om te overlijden.
Op 15 augustus 2021 overlijdt de Tsjechische bodybuilder en zakenvrouw Alena Kosinova. Kosinova is op dat moment in Alicante in Spanje, waar ze zich voorbereidt op de Europese kampioenschappen. Op het moment dat ze net bezig is om haar huid te bruinen, zakt ze in elkaar. Een ambulance brengt haar naar een nabijgelegen ziekenhuis, maar de hulp komt te laat. Waaraan Kosinova precies is overleden, is op het moment dat we dit bericht schrijven niet bekend. Kosinovas dood slaat in als een bom. Alweer een sterfgeval. En nog geen twee dagen nadat Kosinova is overleden, op 17 augustus, sterft de Italiaanse bodybuildingcoach Orlando Gallucci. Gallucci was, net als Kosinova, aanwezig in Alicante. Hij had honger, vertelde hij. Een paar dagen, op 20 augustus, sterft de Amerikaanse bodybuilder Phil Hernon op 55-jarige leeftijd. Hernon stond in de jaren negentig bekend als een massamonster, maar moest door gezondheidsproblemen zijn carrière stopzetten. Zijn nieren stierven af, volgens berichten op sociale media waarschijnlijk als gevolg van de middelen die Hernon gebruikte tijdens de wedstrijdvoorbereiding. In 2020 kreeg Hernon een donornier, maar de transplantatie mocht uiteindelijk niet baten.
In augustus bliezen nog meer bodybuilders de laatste adem uit. Matt Mendenhall, een topbodybuilder uit de jaren tachtig die na een ernstig auto-ongeluk een carrière als personal trainer verkoos boven de wedstrijdsport, overleed op 61-jarige leeftijd. William Smith, een wedstrijdbodybuilder uit de jaren tachtig die via de TV-show American Gladiators bekendheid verwierf als Thunder, stierf op 56-jarige leeftijd. En op 24 augustus overleed de 28-jarige ex-profbodybuilder Megan Elizabeth.
Op zichzelf lijken al deze gevallen niet zoveel te zeggen. Mensen gaan nu eenmaal dood, en ook ogenschijnlijk gezonde en jonge mensen overlijden soms onverwacht. Maar al die gevallen samen, zo kort achter elkaar, zijn op z’n minst toch merkwaardig. Ze wekken de indruk dat het helemaal niet goed gaat met de bodybuildingsport. Dat is ook de strekking van legio berichten op sociale media, die een directe relatie leggen met het middelengebruik in de sport.
Jake Wood, de nieuwe eigenaar van de Olympia, is geschrokken door de gebeurtenissen. Hij verklaart dat zijn organisatie de criteria zal veranderen aan de hand waarvan de jury de wedstrijddeelnemers beoordeelt. Er moet minder nadruk komen op conditioning, laat Wood weten. De extreem doorgeripte fysieken, die eruitzien alsof ze uit een anatomieboek zijn weggelopen, moeten geen extra punten meer krijgen. Of Wood zijn voornemen ook kan realiseren, zal de toekomst moeten uitwijzen.
De toename van sterfgevallen heeft nog een andere, en misschien wel verstrekkender gevolg. Tot voor kort waren het alleen loslippige individuen als Shawn ‘Big Mouth’ Ray die soms een boekje open deden, maar voor de rest konden goeroes en adviseurs in de coulissen van de sport ongestraft atleten aanmoedigen om hun leven te riskeren voor een plastic beker. Aan die situatie lijkt een einde te komen. Op sociale media doen wedstrijdbodybuilders een boekje open over coaches die hun cliënten weken achtereen laten kuren met schildklierhormoon, clenbuterol en diuretica. Het lijkt erop dat de bodybuildingsport zijn eigen Me Too-beweging heeft.
Krijg Swole AF en sterf | Waarom sterven bodybuilders snel en jong?
De Mr. Olympia is het hoogst haalbare podium in bodybuilding. Toch vraag ik me af in hoeverre “The O” nog relevant blijft. Stel je gaat naar je lokale voetbalvereniging en je vraagt aan ze wie vorig jaar landskampioen is geworden. Hoeveel van hen zullen dan aangeven dat ze nooit naar voetbal op tv kijken? Eén op de tien misschien? Hoeveel fanatieke amateur wielrenners zullen niet weten wie de laatste Giro of Tour de France heeft gewonnen? Ga vervolgens naar je lokale sportschool en loop naar de jongens toe die aan fanatieke krachttraining doen en vraag wie de laatste Mr. Olympia heeft gewonnen. Dat is best gek. Helemaal gezien de steeds toenemende populariteit van krachttraining. Dat blijkt onder andere uit het feit dat onze verslaggeving over de Mr. Olympia ieder jaar relatief weinig belangstelling opwekt. In dit artikel ga ik in op enkele factoren die mijns inziens verklaren waarom velen zich niet herkennen in de mannen die afgelopen weekend in Las Vegas om de hoogste prijs in bodybuilding streden.
Het zal ten eerste iets te maken hebben met het feit dat velen die aan bodybuilding doen, dit zelf geen bodybuilding noemen, laat staan dat ze zichzelf een bodybuilder noemen. Ik heb al vaker geschreven over het stigma van bodybuilding. Zoals in die eerdere artikelen beschreven is bodybuilding iedere inzet waarbij je een combinatie van spieropbouwende en vetverbrandende tactieken gebruikt in voeding en training. Niets meer niets minder. Dat bodybuilding echter dit imago heeft, is niet zo vreemd. Persoonlijk heb ik daar gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is het fantastisch om de spierbundels van mijn als kind geliefde cartoons op een levend persoon te zien. Geen idee in hoeverre voorbeelden als He-man, Thundercats, G.I. Joe en later X-men mijn beeld van hoe een man er uit hoort te zien, hebben gevormd. Ik hou er dus rekening mee dat mijn generatie (geb. Aan de andere kant vraag ik me af of fantasie niet gewoon fantasie moet blijven en realiteit de realiteit. Voor velen geldt dat ze zich totaal niet kunnen identificeren met bodybuilders als Phil Heath en zijn concurrentie afgelopen weekend. Ooit liepen magere jongetjes langs een kiosk om geïnspireerd te worden door de covers van magazines als Muscular Development. Zelf ben ik nogal een geschiedenis fan wat ook geldt voor de geschiedenis van bodybuilding. Ik kijk dan ook naar de Olympia met een zekere nostalgie, denkend aan de mannen die de sport groot hebben gemaakt. Mannen als Larry Scott, Sergio Oliva, Frank Zane en natuurlijk Arnold Schwarzenegger. Toen we er vorig jaar bij waren in Las Vegas dacht ik dan ook aan de legendarische docu ” Pumping Iron” en het feit dat ik er 40 jaar na dato zelf bij was. Volgens mij was ik dan ook enthousiaster om het feit dat ik met Schwarzenegger en Franco Columbu in één zaal zat dan dat ik naar de top bodybuilders van het moment keek. Mannen uit een tijd waarin je nog enigszins kon voorstellen, terecht of onterecht, dat je er zo uit kon zien. En daarmee komen we wat mij betreft op het grootste probleem van de Mr. Tegenwoordig zien we bodybuilders die zo’n opgeblazen buik hebben dat je deze nog steeds ziet uitsteken als ze met hun rug naar je toegekeerd staan. Het lijkt erop alsof we het huidige maximum hebben bereikt dat je kunt hebben aan spiermassa in combinatie met een laag vetpercentage zonder dat daarbij de buik gaat uitzetten. De enorme hoeveelheden voeding, groeihormoon en insuline die de mannen nodig blijken te hebben om de grootste te zijn, heeft een esthetisch zeer nare bijwerking (los van medische) die ten koste gaat van de populariteit van de sport.
Ik vraag me af in hoeverre dat onvermijdelijk is naarmate je langer meedraait. Het ideaal van bodybuilding was en is nog steeds om de mooiste fysieke versie van een mens te tonen. Dit is natuurlijk erg subjectief en er zijn dan ook vele verschillende klassen qua gewicht en doelstelling qua fysiek. De top, de open klasse, zou echter het hoogst haalbare moeten zijn. De Olympia zal echter ook niet gered zijn als de bond uiteindelijk besluit de gehele klasse rigoureus aan te pakken met andere eisen aan het fysiek. Voor de dames gold hetzelfde probleem, maar dan uitvergroot. Er was bijna niemand meer die het mooi vond, terwijl het overgrote deel van de mensen het ronduit lelijk vond. Zelfs al kon je respect opbrengen voor hun inzet en waarderen hoeveel moeite dat resultaat kost. Toch heb ik vorig jaar kunnen zien hoe weinig aandacht die dames verhoudingsgewijs eigenlijk krijgen. Een groot deel van de wedstrijden werd gehouden in dezelfde ruimte waar tegelijkertijd een grote beurs werd gehouden. De mannen in de open klasse blijven in dat opzicht nog steeds de grote attractie. Fans van bodybuilders in lichtere klassen zoals classic bodybuilding en men’s physique kan het vaak helemaal niet schelen hoe hun rolemodels presteren op wedstrijden. Bodybuild wedstrijden, bonden en magazines hebben geen monopolie meer op gespierde rol modellen. Je hoeft helemaal geen wedstrijden meer te winnen om zo in magazines te komen en magere mannetjes te inspireren in een kranten kiosk. Veel Instagram modellen hebben een veel groter bereik dan bodybuilders die in competitie goed presteren. Lazar Angelov stelde als wedstrijd bodybuilder weinig voor en heeft nooit op een hoog niveau meegedraaid. Toch heeft hij ruim twee keer zoveel volgers op bijvoorbeeld Instagram als zevenvoudig Mr. Een pijnlijke conclusie is dan ook dat we helemaal geen Mr. Olympia nodig hebben om geïnspireerd te worden. Dat velen de top bodybuilders niet als voorbeeld zien. Social media biedt een keuze menu aan shapes om als voorbeeld te nemen. Geen idee wat dat betekent voor de toekomst van bodybuilding. Het blijft immers een sport en in iedere sport wil men steeds ‘beter’ worden. Om tegen bodybuilders te zeggen dat ze kleiner moeten worden, lijkt onnatuurlijk. Ik heb, tevergeefs, nog moeite gedaan hier geen lang relaas van te maken. Ik ben er zelf duidelijk nog niet over uit wat ik van deze ontwikkeling moet vinden. Kijk jij ook midden in de nacht naar een haperende live feed om de Mr. Voorbeschouwing Mr. Natuurlijk moet ik er rekening mee houden dat ik dit jaar persoonlijk minder spannend vind omdat ik dit nu type, zittend in mijn woonkamer. Vorig jaar was ik er immers bij in Las Vegas om het evenement live mee te maken. Maar ook los van de persoonlijke ervaring merk ik dat het inhoudelijk meer moeite kost enthousiast te worden over deze editie van de Mr. Olympia. Hoofdzakelijk zal dat komen door het gebrek aan concurrentie om de eerste plaats. Sinds Kai Greene niet meer meedoet aan de Mr. Olympia heeft Phil Heath eigenlijk vrij baan om zijn 7e titel te veroveren. Persoonlijk zie ik hem dat daarna nog drie keer doen om zo het tiende Sandow-beeldje in zijn trofeeën kast te mogen plaatsen. Hij heeft nog twee overwinningen nodig om het record van Lee Haney en Ronnie Coleman te evenaren, maar heeft dus al aangegeven voor de tien titels te gaan. Phil kon zelf dan wel tijdens de persconferentie van gisteren aangeven dat “Kai er niet toe doet” en dat het van weinig respect getuigt voor de aanwezige deelnemers door het over de afwezige Kai te hebben. Toen ik het vorig jaar dus in levende lijve konden bekijken, werd nog duidelijker waarom Phil eenzaam aan de top staat. Hij kwam tijdens de pre-judging als laatste op. Tot dan toe leek de strijd om de top 5 behoorlijk spannend te zijn. Toen Phil echter zijn eerste pose aanname, was mijn eerste reactie:” It’s over and done”. Het is moeilijk te beschrijven wat hem beter maakt dan de anderen; fantastische verhoudingen, belachelijk volle spierbuiken. Phil is nog relatief jong. Hij traint bovendien slim en heeft geen slopende trainingen nodig om zijn beste shape te behalen. De kans dat hij zichzelf kapot traint zoals Dorian Yates en Coleman lijkt dan ook redelijk klein. Dan is er nog de vraag hoe lang zijn lichaam het volhoudt met alle troep die erin gaat, het hoge gewicht, de achterlijke hoeveelheden voeding. Bodybuilding is echter ook politiek. Ik hou daarom wel rekening met de mogelijkheid dat de IFBB inziet dat Phil rete saai is en relatief weinig betekent voor de promotie van de sport voor een zesvoudig titelhouder. Je kunt echter zeggen dat dit ook voor vorig jaar gold en dat ik dus inderdaad een gekleurd beeld heb vanwege de ervaring dit in Las Vegas mee te mogen maken. Vorig jaar echter was er één grote attractie, de comeback van Kevin Levrone. Een kippenvel moment toen hij na 13 jaar afwezigheid weer op het hoogste podium klom. De grote verassing vorig jaar echter, was de jonge Dallas McCarver die schijnbaar uit het niets een top 10 notering behaalde tijdens zijn debuut. “Wie is dat?” zeiden we nog toen hij het podium opkwam. Tot eind vorige maand bekend werd dat de 26-jarige Dallas was overleden nadat hij gestikt was in een maaltijd. Dit jaar kijk ik dan ook eigenlijk maar om één reden; om te zien hoe Roellie Winklaar en William Bonac het zullen doen. Phil Heath heeft vannacht de Mr. Olympia 2017 gewonnen en daarmee zijn zevende titel gewonnen. Phil Heath Mr. Voor het eerst in jaren kon ik niet live kijken, niet in Las Vegas, niet op de bank. Straks rij ik naar Almere voor een lange photoshoot voor de online coaching app dus de hele nacht opblijven, leek me niet verstandig. Geen schocking nieuws vanuit Las Vegas deze ochtend bij het opstaan echter. Zoals verwacht heeft Phil Heath zijn zevende Mr. Olympia titel gewonnen. Hiermee evenaart hij de grootste naam in bodybuilding, Arnold Schwarzenegger. Zoals in de voorbeschouwing beschreven, was er vorig jaar geen twijfel wie de titel zou winnen. Dit jaar echter werd er zowaar getwijfeld aan zijn dominantie. Het fenomeen Mamdouh Elssbiay, beter bekend als Big Ramy, behaalde gisteravond zijn beste resultaat ooit. Big Ramy staat bekend om zijn enorme massa. Geen twijfel over wie de grootste is. Eerlijk is eerlijk, de emotie die Phil toonde bij ontvangst van de prijs was wel mooi om te zien. We zeggen vaak dat Phil geen personality heeft. Dat is niet overdreven door de verslaggevers. Het mooiste moment voor mij was dan ook toen William Bonac die bronzen medaille om zijn nek kreeg. Tijdens het hele evenement hoor ik de verslaggevers vooral over Phil en Big Ramy praten. De Ghanese Nederlander was vannacht de nr. 3 bodybuilder van de wereld, geen geringe prestatie. Met deze prestatie plaatst William zich bovendien in de top drie van de best presterende Nederlandse Bodybuilders ooit naast Juliette Berman en Berry de Meij. 1e Phil Heath - 7X Mr. De Mr. Olympia staat dit jaar vooral in het teken van “the comeback” van Kevin Levrone. Na 13 jaar afwezigheid stapt deze gigant weer op het hoogste podium. Iedereen houdt van een comeback. Comebacks zijn als een tijdcapsule. Ze brengen je terug naar tijden waarvan je dacht dat ze al voorbij waren. Ze geven je een kans om oude tijden te herleven of een tweede kans op een gemist moment. Bodybuilding kent ook van die historische comebacks zoals die van Sergio Oliva die na zijn vertrek in 1972 in 84′ terugkeerde naar de IFBB om weer op de Olympia te staan. De Mr. Olympia van 2016 staat ook in het teken van zo’n comeback. Op 7 mei kondigde Kevin Levrone aan dat hij dit jaar na 13 jaar afwezigheid opnieuw op het podium van de Mr. Olympia zou staan. Kevin Levrone kreeg zijn pro licentie in 1991. Hij deed sindsdien mee aan maar liefst 67 pro wedstrijden waarvan hij er 23 won. 18 keer eindigde hij als tweede waarvan 4 keer op de Olympia. Zij eerste deelname aan de Olympia was op 12 september 1992. Het was een belangrijk jaar voor bodybuilding. De 8-voudig mr. Olympia Lee Haney had het jaar daarvoor afscheid genomen en de deur geopend voor een nieuwe kampioen. Kevin en Dorian stonden als laatste twee op het podium. Zou de jury voor de esthetische shape van Kevin gaan of voor het massa monster Yates, de eerste waarvoor zelf Haney bang was? In de jaren daarop moest Kevin het opnemen tegen mannen als Shawn Ray en Flex Wheeler die het geen van allen voor elkaar wisten te krijgen Dorian Yates van de troon te stoten. Toen Yates na het pakken van zijn laatste titel in 97 stopte, leek de kans eindelijk daar tot ene Ronnie Coleman tijdens zijn tweede optreden op de Mr. Olympia als eerste eindigde en dat vervolgens nog eens zeven jaar op rij zou doen. Kevin heeft het Ronnie al die tijd moeilijk gemaakt en eindigde (nog eens) tweemaal als tweede. Hij nam nooit officieel afscheid. Een gescheurde meniscus en acteer-aspiraties (klinkt bekend?) lieten hem de volgende Olympia missen. Maar nu is hij er dan weer. Als ik het doe, dan doe ik het goed. CAT Scan, enkele dagen eerder teruggekregen. Artsen konden niet geloven hoe goed het eruit zag. ‘Perfect’. Iedereen vraag zich af hoe hij het zal doen en we zien de nodige filmpjes en foto’s van zijn fysiek al voorbij komen. Ik heb express nog niet teveel gekeken. Zelfs actief weggekeken. Niet goed als redacteur natuurlijk, maar om nu foto’s van hem te zien is een beetje als het horen van de uitslag van een wedstrijd die je hebt opgenomen. Ik wil het met mijn eigen ogen zien. Toen we Kevin eerder dit jaar op de FIBO zagen lopen, kreeg ik nog gedachten als:”Cool, weet je nog toen……”. Niet wetend dat hij op het punt stond zijn terugkeer aan te kondigen. Nu ik de gelegenheid heb om het live mee te maken, wil ik de echte comeback ervaring. Om nog een beetje te kunnen voelen hoe het vroeger was toen je als bodybuilder nog je shape een jaar lang kon verstoppen (wat Yates de bijnaam “the Shadow” opleverde). Als ik met mensen praat over de Olympia van dit jaar dan vragen ze vaak als eerste:” Hoe denk je dat Kevin Levrone het zal doen?”. Vanavond zagen we de grote mannen in actie komen tijdens de pre judging op de Mr. Dit was voor mij de belangrijkste reden om hier in Las Vegas te zijn. Natuurlijk vind ik het leuk om naar de dames te kijken, maar het zijn de heren in de open klasse die ik jaren volg en nu eindelijk live in actie kon zien. Een andere reden om er uitgerekend dit jaar bij te zijn, is dat de livestream werkelijk kl#te is, zoals blijkt uit de vele klachten van mensen wereldwijd die helemaal niets te zien krijgen, een haperend beeld of slecht geluid. Vandaag was de prejudging, morgen zijn de finals en weten we de uitslag. Helaas mocht m’n pro camera niet mee de zaal is en konden we dus alleen foto’s maken met de door Anne naar binnen gesmokkelde camera die met diens lens niet de afstand tot het podium kon overbruggen. Om de spanning hoog te houden, was Kevin Levrone een van de laatsten die zijn routine mocht doen. Toen hij werd aangekondigd en tergend traag uit de coulissen stapte, was het echt een kippenvel moment. Om eerlijk te zijn, was meteen duidelijk dat hij geen kans maakte hoog te eindigen. Dat betekent niet dat de 52-jarige routinier geen enorme prestatie heeft verricht door deze shape op het podium te brengen. Hij had in ieder geval een vorm waarmee hij daar terecht stond. Vooral boven de middel. Wat zijn benen b... en zelfredzaamheid.
De recente golf van sterfgevallen in de bodybuildingwereld is een wake-up call. Het benadrukt de extreme risico's die gepaard gaan met het gebruik van anabolen, groeihormonen en andere prestatiebevorderende middelen. De sport staat voor een cruciaal punt waarop veranderingen noodzakelijk zijn om de gezondheid van atleten te beschermen en de sport op een verantwoorde manier voort te zetten.