Virtueel fietsen is voor veel wielrenners een uitkomst geworden, zeker in tijden waarin buitentraining beperkt is. Of het nu komt door slecht weer, gezinsverplichtingen of zelfs een pandemie, virtuele fietsplatforms zoals Zwift bieden een manier om fit te blijven en de liefde voor het fietsen te onderhouden. Echter, de hoge kosten van nieuwe smart trainers en de bijbehorende uitrusting kunnen een drempel vormen voor fietsers met een beperkter budget, of voor degenen die Zwift simpelweg willen uitproberen.
Gelukkig is er een meer kosteneffectieve oplossing: het gebruik van een klassieke "dumb" trainer in combinatie met een powermeter of een snelheidssensor. Dit opent de deur naar de wereld van virtueel fietsen, zelfs met oudere apparatuur.
Wat is een Dumb Trainer?
"Dumb" trainers, ook wel klassieke weerstandstrainers genoemd, bestaan al jaren. Ze maken gebruik van een vloeistof-, magneet- of ventilatorunit om weerstand te genereren. Bij magneetunits kan de weerstand soms handmatig worden aangepast. Anders is de rijder aangewezen op het schakelen van versnellingen of het sneller trappen om de inspanning te verhogen. Dit staat in contrast met smart trainers, die specifiek zijn ontworpen om de rijervaring te optimaliseren.
Smart Trainers vs. Dumb Trainers
Smart trainers meten het vermogen (en soms de cadans) van een renner, zenden deze gegevens draadloos uit en passen de weerstand in realtime aan om het virtuele terrein te evenaren. Dit betekent dat wanneer je in Zwift een helling opgaat, het trappen zwaarder wordt, waardoor je net als in het echte leven moet terugschakelen. Smart trainers maken de virtuele rijervaring realistischer en kunnen ook in "ERG-modus" worden gebruikt, waarbij de weerstand tijdens gestructureerde trainingen wordt geregeld. Hierdoor hoef je niet na te denken over schakelen; je trapt gewoon en de trainer past de weerstand aan om de voorgeschreven vermogensdoelen te behalen.
De Kostenfactor
Een instapmodel "wheel-on" smart trainer kost doorgaans rond de 500 dollar, terwijl goede klassieke trainers verkrijgbaar zijn voor 100-300 dollar minder. Dit is aanzienlijk goedkoper in vergelijking met direct-drive ("wheel-off") smart trainers, die meer dan 1000 dollar kosten. Uiteindelijk is een klassieke "dumb" trainer de meest kosteneffectieve manier om binnenshuis te trainen.
Zwift Gebruiken met een Dumb Trainer: De Opties
Om een klassieke trainer te gebruiken met apps zoals Zwift, is de enige benodigde data het vermogen. Als je al een fiets met een powermeter hebt, ben je in geluk. De meeste nieuwe powermeters ondersteunen zowel Bluetooth als ANT+ transmissie. Als je powermeter alleen ANT+ ondersteunt, heb je een USB "dongle" nodig, meestal rond de 40 dollar, om in je computer te pluggen die de ANT+ signalen ontvangt. Als je Bluetooth wilt gebruiken, zorg er dan voor dat het apparaat dat je gebruikt om Zwift te draaien compatibel is met Bluetooth 4.0/BLE of "Bluetooth Smart Ready". Veel oudere apparaten zijn niet compatibel met nieuwe Bluetooth-standaarden, maar goedkope Bluetooth-dongles kunnen worden gebruikt als dit het geval is.
Als je nog geen powermeter bezit, zijn de kosten van nieuwe vergelijkbaar met die van smart trainers. Het voordeel is echter dat je de powermeter ook kunt gebruiken tijdens je reguliere ritten buiten. Dit maakt het een veelzijdige optie.
Virtueel Vermogen: De Betaalbare Alternatief
Als je geen powermeter op je fiets hebt, moet je gebruikmaken van "virtueel vermogen". Virtueel vermogen vereist een snelheidssensor om de snelheid van het achterwiel te meten. Bij klassieke trainers bestaat er een relatie tussen de wiel snelheid en het vermogen dat de renner genereert.
Om virtueel vermogen te gebruiken, koppel je een snelheidssensor aan de Zwift-app door ernaar te zoeken onder "Speed Sensor". Je moet dan je bandenmaat en je specifieke trainer selecteren. Sommige klassieke trainers zijn beter dan andere en je bent beperkt tot 1200 watt. Controleer of je trainer op de lijst met ondersteunde trainers van Zwift staat. Als je trainer niet wordt vermeld, moet je "unlisted trainer" selecteren en hopen op het beste. Omdat er geen bekende vermogenscurve is, kan dit je rijervaring beïnvloeden.
Wat heb je nodig voor Virtueel Vermogen?
- Een manier om de snelheid van je achterwiel draadloos te meten.
- De meest populaire optie is een eenvoudige Bluetooth- en ANT+-compatibele snelheidssensor van merken als Garmin en Wahoo.
- Garmin en Wahoo bieden ook bundels met draadloze snelheids- en cadanssensoren.
Als je een Kinetic Road Machine hebt, kun je deze upgraden met de inRide 3 Power Sensor van Kinetic. Dit is een snelheidssensor die aan de achterkant van de trainer is bevestigd en een kleine magneet in de rol detecteert. Deze verbindt met Zwift op dezelfde manier als een normale powermeter.
Nauwkeurigheid en Ervaring met Virtueel Vermogen
Zwift heeft uitgebreid getest en beschikt over vermogenscurvegegevens voor een groot aantal trainers om consistente en nauwkeurige cijfers te garanderen. Er zijn echter gevallen waarin virtueel vermogen minder nauwkeurig kan zijn dan een directe powermeter. Zo kan de weergegeven vermogensoutput soms 10-15 watt afwijken, vooral tijdens snelle acceleraties. Ook kan het lastiger zijn om het vermogen constant te houden voor langere duur, omdat vermoeidheid kan leiden tot schakelen en ongewenste fluctuaties in de snelheids- en vermogensmetingen.
Houd er rekening mee dat de vermogenscurve van je trainer kan worden beïnvloed door factoren zoals hoe strak je het wiel tegen de rol hebt bevestigd, je bandenmaat of de bandenspanning. Als je bijvoorbeeld de rol strakker of losser tegen je wiel hebt gedrukt dan voorheen, zal de vermogenscurve de verandering in weerstand niet correct weergeven. Hierdoor werk je mogelijk harder of juist makkelijker dan de vermogenscijfers aangeven.
De Rijervaring op Zwift met een Dumb Trainer
Rijden op een trainer, zelfs met een dumb trainer, kan een boeiende ervaring zijn. Het simuleert het buiten rijden echter niet volledig. De reactie op acceleraties is langzamer en je voelt de weerstand niet op- of afnemen met de hellingsgraad. Het is bijna een compleet ander spel, maar nog steeds de moeite waard.
Je moet anders denken en enkele van je ingesleten rijgewoonten veranderen. Tijdens het klimmen is het het beste om naar een zwaarder versnelling te schakelen om de weerstand te verhogen en het vermogen op te voeren om bij te blijven met andere renners. Tijdens het afdalen is het ook gemakkelijker om snel te gaan omdat de weerstand van je trainer niet afneemt. Zwift heeft ingebouwde "trainer difficulty" instellingen die deze variaties proberen te egaliseren, en die in de meeste gevallen goed werken.
Uiteindelijk zal het gebruik van een klassieke trainer op elke virtuele route net zo boeiend zijn als je zelf maakt, omdat jij de weerstand regelt met je versnellingskeuzes. Je moet gewoon opletten en leren om in een zwaardere versnelling te schakelen als je bergop gaat, vooral als je met een groep probeert mee te komen.
Wanneer Upgrade naar een Smart Trainer?
Er zijn een paar redenen om te upgraden naar een smart trainer voor Zwift. Als je Zwift vaak gaat gebruiken, kan een upgrade zinvol zijn omdat de regelbare weerstand je kan helpen de dingen interessant te houden. Je kunt vlakke ritten, klimritten en trainingen doen, net zoals je in het echte leven zou doen. Als je serieus bent over het doen van races of groepsritten op Zwift, kan een smart trainer de ervaring realistischer en boeiender maken. Omdat de weerstand door je trainer wordt geregeld, hoef je je alleen maar te concentreren op hard gaan en rijden zoals je buiten doet.
De Rol van de Powermeter
Als je een powermeter hebt, is dit een grote verbetering ten opzichte van een basisopstelling met alleen een snelheidssensor. Je zult echter nog steeds niet de volledige meeslepende Zwift-ervaring krijgen, omdat het spel je weerstand niet zal regelen. Als je denkt dat een smart trainer, die zelf een powermeter is, je eigen powermeter overbodig of zelfs overbodig maakt, is dat niet helemaal waar.
De eerste reden om je eigen powermeter te gebruiken, is de nauwkeurigheid en herhaalbaarheid van je rijgegevens. Veel smart trainers, zelfs direct-drive, zijn temperatuurgevoelig en hebben 10-15 minuten rijden nodig om op te warmen en vervolgens een spin-down kalibratieprotocol uit te voeren om nauwkeurige gegevens te leveren. Powermeters, hoewel soms kalibratie vereist, zijn vaak direct klaar voor gebruik. Omdat een smart trainer het vermogen bij de naaf meet (voor een direct-drive trainer) of vanaf de rol van de trainer (voor een wheel-on trainer), zal er altijd enig vermogensverlies zijn via de aandrijflijn. Zelfs de meest efficiënte aandrijflijn zal een klein, maar meetbaar aantal watts verliezen in vergelijking met wat je op je pedalen zet. Daarom, als je een crankgebaseerde powermeter zoals de InfoCrank als je Power Source gebruikt, kan het zijn dat je avatar een paar watt meer krijgt toegekend.
De InfoCrank is een tweezijdige powermeter, wat betekent dat hij de ware linker- en rechtervermogensbalans, pedaalsmoothness en koppel effectiviteit registreert. Deze gegevens kunnen van onschatbare waarde zijn en zullen ontbreken als je alleen op je smart trainer vertrouwt. Als je veel uren op de indoor trainer doorbrengt, met een meer vaste en statische positie dan op de weg, zullen eventuele onevenwichtigheden of imperfecties in je opstelling en pedaalslag de neiging hebben om te worden versterkt.
Conclusie
Het gebruik van een dumb trainer met een powermeter of snelheidssensor is een uitstekende en betaalbare manier om de wereld van virtueel fietsen te betreden. Hoewel het niet dezelfde meeslepende ervaring biedt als een smart trainer, stelt het je in staat om fit te blijven en te genieten van het sociale aspect van platforms zoals Zwift. Met de juiste instellingen en een beetje aanpassing kun je een effectieve en plezierige indoor trainingservaring creëren.